(yamalı insan H' ye)

Kendi izini sürerken; dolunayda kendi şarkısı huzursuzlanırken; hiç susmamaya tenezzül etmiş, kendi cümlelerini kemirmekten konuşamazken; kalbin kraterlerine daima isimsiz doğarken..

Ve kendini tekrar ediyor ilkelliği yaşamın yatağında, derin bir pencere kenarında duran..

( - oldu mu sence şimdi bu ?

-         olmasa ne yazar.

-         yazı yazar.

-         güldür insanları , yüzünü yıka da gel sersemlemişsin.

-         güldürürken ıslanamam.

-         ıslakken güldürebilirsin.

-         ben sarhoş olmadım hiç. lakin ayıldığım zamanlar oldu.

-         bir gün öğrenirsin )

Kendi yarasını sinsice takip ederken; son dördünde solosu şarkıdan göç ederken; hiç ıssız bir adaya düşmeyeceğini bir soru üzerine söylemeye tenezzül etmiş, kendi içini tırnaklarken ‘galiba tırnak makası götürmek fena olmazdı adaya’ demişken, daima benliksiz doğarken..

(- naneli şeker yer misin?

  -  yesem ne yazar

  -  şiir yazar.

  -  gıdıkla insanları, insanların sinir uçları var

  -  güldürürken dokunamam.

  -  dokunurken gülebilirsin

  -  ben kaybolmadım hiç. lakin bulunduğum zamanlar oldu

  -  bir gün sen de sobelenirsin. )

AY içimden geçerken; masumiyetimi teninde bırakıp mahrumiyetimi kazanırken; saklı kokunun ardında, ard Arda yok olurken..

AY yüzümü okşarken; bilincimi terinde bırakıp, iyi olmayı umarken; saklı uykunun altına, yeni rüyalar gömerken..

( - eee?

-         ne e’ si?

-         Yok bir şey

-         Tamam ya güldüreceğim. Çok yakında ! ! !    ..Nasıl oldu?

-         Hadi ordan.

-    İnan bana.

-    Git!  )     

                                                         AydakiAdaM ©