Geçenlerde bazı şarkılarımı yakarken düşündüm kendimi..
Şimdi öd'ümü arıyorum..
Bir tane şiire başlamak istedim, girişi şöyle bir şeydi,

" olmaz bu biçimde bir telekineziye aşk diyemem ben, öyleyse bırak kırılgangıçlar kırılsın her gece saat 2 35 ' te "

Sonra bıraktım, bırakmalıydım .. Benim ömrüm herşeyi dolduran bir boşluktur .. Kuş dilinde uzun atımlı bir ses dalgasıdır .. Kendimden gizlediğim bazı gerçekler vardır .. Bir gün anlatırım diye ölmüyorum şimdilik ..

Sıkıldıktan sonra yine her gece 2 35 ' te var olan biçiminden oda'nın , filmlere gitti elim .. İzlediğimiz bir tanesine .. Bir filmde şöyle buyurur kişi: " Tüm benzersizliğin olsa olsa içindeki hücrede topluma kazandırılmayı bekleyen cehaletindir " .. Bazen geride bırakılmış kokulardan ve akıp gittiğim zeminden ve dahası yaşanılmış aşklarımdan holivudu sorumlu tutuyorum .. Her gece kendimi gömdüğüm yatağımdan, susma arzumla uyanıyorum .. Özümden gırtlağıma bir nefes yükseltiyorum, çalsan da sözlerimi, biriken ıslığa tırmanamazsın duyuyorum ..