soyununca bir yaprağın karşısında; çalınca cennetten soyu tüketilmiş boşluğu..

ne kalır geriye patikadan ve kıvrılıp giden alevden başka..

beynimin buhar gücüyle çalıştığı zamanlarda tanıdım seni; güven, kandil ve ayna taşıyordun göğsünde; lalelerin gülüşüne emri vaki yapıyordun; ceplerini bir hayvanın iç güdüleri ile dolduruyor, dilbilgisinden elbisene saklıyordun sırlarını..

gece hasbıhalinden yaralarla dönüyordun; her akşam  bir rüyayı gömüyordun bahçeye..

kimi zaman, düş kurgulamayı unuttuğum zamanlarda sen bir sonbahar tasarlıyor ve oynuyordun bir kokuyu; ağır maden bedenimin gürültülü hareket edişi ve zihnimin çatırtıları arasında, tutunmuşken aşkın mekanik kaidelerine, itaat ve ihanetle..

dolduruyordun ellerimi sonsuzluğun ile..

neyse..

                                                                                                          AydakiAdaM ©